English
چهارشنبه، ۲۹ دی ۱۳۹۵, ۱۱:۲۷
 
به شرکت تامین سرمایه لوتوس پارسیان خوش آمدید. / ثبت نام کنید / ورود

چالش های کلیدی اجرای الزامات کاهش ارزش IFRS 9

چالش های کلیدی اجرای الزامات کاهش ارزش IFRS 9
 
فاطمه دادبه - کارشناس خدمات مالی تأمین سرمایه لوتوس پارسیان
نسترن احمدی- کارشناس مسئول صندوق‌های سرمایه‌گذاری تأمین سرمایه لوتوس پارسیان
  

 

هیات استانداردهای حسابداری بین المللی نسخه نهایی استاندارد بین المللی گزارشگری مالی شماره 9 (IFRS 9)را در ماه جولای سال 2014 به جای استاندارد حسابداری بین المللی 39 (IAS 39) منتشر ساخت. هدف از این مدل کاهش ارزش اصلاح شده، ارائه اطلاعات شفاف تر و مفیدتر در مورد زیان‌های اعتباری مورد انتظار به کاربران می باشد.
چالش‎های اصلی روش شناختی و تحلیلی که شرکت ممکن است در حین اجرای یک مدل کاهش ارزش استاندارد بین المللی گزارشگری مالی شماره 9 (IFRS 9) با آنها مواجه شوند، در حوزه‎های زیر پدید می‎آیند: 
  • تکنیک های تفکیک سبد سهام برای مدل سازی ریسک اعتباری و محاسبه زیان های اعتباری مورد انتظار 
  • استفاده از آستانه های مختلف جهت ارزیابی افزایش قابل توجه در ریسک اعتباری ابزارهای مالی 
  • ارتقای مدل های احتمال قصور در پرداخت، زیان ناشی از عدم پرداخت و مبلغ ناشی از عدم پرداخت و مدل های ارزیابی زیان جهت محاسبه ریسک اعتباری مورد انتظار بر اساس استاندارد بین المللی گزارشگری مالی شماره 9(IFRS 9)
تفکیک سبد سهام (پرتفوی)
شرکت ها معمولاسبد سهام را براساس خطوط کسب و کار، نوع محصول و ویژگی‎های ریسک جهت محاسبه کاهش ارزش دسته بندی می کنند. استاندارد بین المللی گزارشگری مالی شماره 9 یک رویکرد دقیقتر و پویاتر را جهت تقسیم بندی سبد سهام الزامی ساخته است. شرکت ها باید دارایی های مالی را بر اساس ویژگی های اعتباری مشترک که به طور معمول به شیوه ای مشابه نسبت به محیط و عوامل اقتصاد کلان واکنش نشان می دهند، گروه بندی کنند. این ویژگی ها شامل نوع ابزار، رتبه بندی ریسک اعتباری، صنعت، موقعیت جغرافیایی، تاریخ شناسایی اولیه، زمان باقیمانده تا سررسید، و وثیقه اصلی می‎باشند. زمانی که اطلاعات جدید مانند تغییر در شرایط اقتصادی و یا زمانی که انتظارات ریسک اعتباری حاصل شود، گروه بندی های صورت گرفته مجددا ارزیابی و اصلاح می شوند. 

تعیین تغییرات قابل توجه در کیفیت اعتباری 
زیان اقتصادی واقعی زمانی رخ می‎دهد که زیان کنونی مورد انتظار فراتر از انتظارات اولیه باشد. شناسایی زیان های اعتباری مدت دار مورد انتظار پس از افزایش قابل توجه ریسک منعکس کننده دقیق تر زیان اقتصادی در صورتهای مالی است. جهت تعیین کاهش قابل توجه اعتبار، شرکت باید اطلاعات مناسب و قابل پشتیبانی را بدون هزینه و یا تلاش ناروا در دسترس داشته باشد و  سپس به مقایسه موارد زیر بپردازد: 
  • ریسک عدم پرداخت در تاریخ گزارشگری
  • ریسک عدم پرداخت در تاریخ اولیه 
در صورتی که شواهد انفرادی در دسترس نباشد، ارزیابی میزان افزایش ریسک اعتباری ممکن است بر مبنای جمعی (به عنوان مثال، بر اساس یک گروه یا زیرگروه ابزارهای مالی) صورت گیرد. در حالی که استاندارد بین المللی گزارشگری مالی شماره 9 (IFRS 9) هیچ روش خاص را جهت ارزیابی تغییرات در ریسک اعتباری تجویز نمی کند، اما امکان ساده سازی‎های عملیاتی زیر را جهت تعیین ابزار در مراحل مختلف فراهم می آورد: 
-فرض قانونی قابل انکار در مورد افزایش قابل توجه ریسک اعتباری زمانی وام گیرنده 30 روز در پرداخت بدهی تاخیر داشته باشد. این شاخص مطلق نیست، اما جدیدترین شاخص محسوب می شود. 
برای ابزارهای دارای ریسک اعتباری پایین، شرکت ها می توانند میزان مجاز 12 ماهه را در نظر بگیرند. 
این معافیت ریسک پایین اعتباری اغلب به عنوان یک روش مناسب جهت اندازه گیری میزان ریسک کلی و ریسک شرکت مورد استفاده قرار می گیرد زیرا شرکت ها اغلب می توانند نمرات داخلی را به سازمان های رتبه بندی خارجی اختصاص دهند. به همین ترتیب، معیاره تاخیر 30 روزه در پرداخت بدهی اغلب در سبدهای سهام خرده فروشی مورد استفاده قرار می گیرد چرا که شرکت های معمولا نمی توانند سبد سهام را بر اساس رتبه بندی خارجی ارزیابی کنند. 
با این حال، کمیته بازل انتظارات بالاتری را برای بانک های مجری استاندارد بین المللی گزارشگری مالی شماره 9 (IFRS 9) در نظر گرفته است. این کمیته معتقد است معافیت ریسک اعتباری پایین و معیار تاخیر 30 روزه در پرداخت بدهی منجر به اجرای مدل زیان اعتباری مورد انتظار با کیفیت بسیار پایین می‎شود. بر اساس انتظارات این کمیته، بانک از معافیت تاخیر 30 روزه در پرداخت بدهی نباید عقب نشینی کند مگر اینکه تمام اطلاعات آینده نگرانه، هیچ رابطه اساسی با ریسک اعتباری نداشته باشد. انتخاب روش مناسب بر اساس سطح پیچیدگی موسسه، ابزار مالی، و در دسترس بودن داده ها متفاوت خواهد بود. 

محاسبه زیان اعتباری مورد انتظار
هیات استانداردهای حسابداری بین المللی به شرکت‎ها اجازه می‎دهد زیان های اعتباری مورد انتظار (ECL) را با استفاده از تکنیک های مختلف اندازه گیری کنند. در حالی که استاندارد بین المللی گزارشگری مالی شماره 9 (IFRS 9) به صراحت مدل تحلیلی مودی را الزامی نمی داند، اما این مدل توصیه می کند که بانک ها و شرکت های بیمه از روش‎های قوی‎تر و پیچیده تر محاسبه زیان مورد انتظار برای بیشتر سبدهای سهام استفاده کنند.
بسیاری از بانک ها ممکن است سیستم های مدیریت ریسک اعتباری داخلی موجود خود را با فرآیندهای محاسبه زیان مورد انتظار مورد استفاده در راستای الزامات قانونی بازل هماهنگ سازند، اما این بانکها باید این سیستم ها را با الزامات کاهش ارزش استاندارد بین المللی گزارشگری مالی شماره 9 (IFRS 9) کاهش مطابقت دهند. تغییرات شامل تعدیلات محاسبات چرخه‎ای در مقابل محاسبات مربوط به یک نقطه زمانی خاص و بسط ساختار یکساله مدل های احتمال قصور در پرداخت، زیان ناشی از عدم پرداخت و مبلغ ناشی از عدم پرداخت بازل در قالب ساختارهای تمام مدت جهت تعیین طول عمر مورد انتظار ابزارهای مالی می شود. 
موسسات دیگر ممکن است از مدل ها و فرایندهای داخلی جهت آزمون و تعدیل پیش بینی سناریوی آینده نگرانه به جای سناریوهای مورد تاکید استفاده کنند. ارزیابی شرایط اقتصادی آینده پیشنگرانه، تنها اولین گام در فرایند تعدیل می باشد که جهت انجام این کار موسسات ممکن است نیاز به طراحی یک یا چند سناریوی اقتصادی جهت محاسبه زیان های اعتباری مورد انتظار باشند. چالش برانگیز ترین جنبه این تغییر ممکن است ترکیب پیش بینی عوامل اقتصاد کلان (نرخ بهره، بیکاری، رشد تولید ناخالص داخلی، و غیره) با مدلسازی مدل های احتمال قصور در پرداخت، زیان ناشی از عدم پرداخت و مبلغ ناشی از عدم پرداخت و نیز با محاسبه زیان اعتباری مورد انتظار باشد. مدل های تعدیل شده باید چگونگی تاثیرگذاری اینگونه تغییرات ایجاد شده در عوامل را بر عدم پرداخت و زیان در گذشته منعکس کند. با این حال، ممکن است که ترکیب عوامل پیش بینی هرگز از لحاظ تاریخی مد نظر قرار نگیرد. 
حتی اگر تمام مدل های سازگار با استاندارد بین المللی گزارشگری مالی شماره 9 (IFRS 9) مورد استفاده جهت تعیین نرخ زیان و مولفه های مختلف در رویکرد زیان مورد انتظار به راحتی در دسترس باشند، مسائل دیگری در زمان تعیین زیان اعتباری مورد انتظار روی می دهند. در محاسبات نظارتی جاری مقادیر تنزیل در نظر گرفته نمی شود و یا تنزیل فقط از تاریخ نقطه عدم پرداخت مورد انتظار مد نظر گرفته می شود. شرکت ها نیاز به اصلاح سیستم های موجود دارند تا بتوانند زمان بندی مورد انتظار زیان اعتباری را به طور موثرتری تعین کنند و مقادیر آینده را تا زمان گزارشگری تنزیل دهند. استاندارد بین‎المللی گزارشگری مالی شماره 9 (IFRS 9) استفاده از نرخ بهره موثر را جهت تعیین اولیه زمان تنزیل جریان‎های نقدی الزامی می سازد. همچنین در صورتی که ابزارهای مالی در سیستم جاری حسابداری مورد استفاده قرار نگرفته باشند، شرکت ها باید نرخ بهره موثر را برای این ابزارها در نظر گیرند. علاوه بر این، شرکت ها ممکن است نیاز به ارتقا یا جایگزین کردن موتور محاسبه زیان وام جاری داشته باشند تا مسئولیت محاسباتی مورد نیاز سطح افشای در معرض ریسک و محاسبات زیان اعتباری پایدار بر اساس جریان وجوه نقد اصلاح شود. 

 

   

 

هفته نامه بورس، شماره 179، 18 دی 1395
۱۹ دی ۱۳۹۵ ۱۱:۰۵
info@parsianlotusib.ir
کلیه حقوق این وب‌سایت متعلق به شرکت تامین سرمایه لوتوس پارسیان می‌باشد.